De Dansassistent

December 2018

Hij zat als één van de eerste in de danszaal verscholen achter zijn rollator en klem naast een tafel.

Hij maakt non-verbaal kenbaar niet uit zijn stoel te komen.

Na mij voorgesteld te hebben en samen de dansherinneringen te hebben opgehaald, probeer ik deze heer non-verbaal te verleiden de dansvloer op te komen.

Direct komt er een waterval van excuses en redenen waarom dat niet kan. Hij zegt dat zijn benen niet meer willen. Ik geef dhr ruimte en neem wat afstand.

Bij het 2de gesprek, waarbij ik wat doorvraag, blijkt het niet om zijn benen alleen te gaan maar meer om schaamte. “Ik kan niet meer zo dansen als vroeger toen ik mijn zus altijd hielp bij de danslessen die zij gaf in de dansschool.

Hier kijkt iedereen naar mij en ik wil niet dat ze me zo zien”.

Ik leg uit dat het hier juist niet uitmaakt hoe we dansen maar het plezier van hoogste belang is. En dat hij niet de enige is die de flexibiliteit van vroeger niet meer beheerst.

Tijdens het observeren van dhr lijkt dhr zichtbaar te genieten van het dansfeest en nadat ik de laatste dans aankondig zie ik dhr achter zijn rollator staan, wenkend naar mij, of ik hem wel zag.

Ik loop naar hem toe en prijs hem.

Hij zegt; “ kijk eens wat ik kan?” Met een brede glimlach beweegt hij 1 been op de maat van de muziek waarbij hij mij omarmt. En samen voelen we ons gelukkig in dat moment.

Bij het verlaten van de danszaal krijg ik een dikke kus op mijn wang en de opmerking; “ Wanneer kom je weer?”

Deel dit bericht

Geef een antwoord